درسال هزار ويك هجري،شاه عباس پس ازكشتن شخصي به نام درويش خسرو و پيروان او  همينكه  به سفيدشهر(نصرآباد) ميرسد احمدكاشي معروف به پيراحمدرا كه ازبزرگان فرقه نقطويان و خليفه ايشان بود،به دست خود ميكشد. اين جريان رااينگونه نقل كرده‏اند: «چون پيراحمدرا نزدشاه بردند  به كشتن تهديدش  كرد  تا مگردرآن پيرانه سرتوبه كند  ولي  اودرجواب گفت  كه مارا ازكشتن  باكي نيست چه يقين  داريم كه از  اندك   زماني  به  صورتي  بهتر  از  اين  مي‏آييم و من چندنوبت به جهان آمده‏ام  و  رفته‏ام. از  آن  جمله320سال پيش به صورت  جواني زيبا آمده بودم وبسيارخوش مي‏نوشتم. چنانكه خط مرابه رسم تبرك دست به دست مي‏بردند. اتفاقا دراين ايام قطعه‏اي  به خط خود ديدم و  شناختم. چون  سخن بدينجا رسيدشاه شمشيراز
نيامبركشيد  وچنان بر دهانش زد  كه كاسه سرش به  دور  افتادو به چابكي شمشيرديگر بركمرش زد و دو نيمش كرد.»

« آنگاه شاه عباس فرمان به كشتن پيروان او داد. از آن ميانه فقط يك تن از  شاعران كاشان به نام باقرخرده كه گفته‏اند بسيار   شوخ  طبع وظريف و در خوشنويسي  ثاني  ميرمعزكاشي  وخطش درنهايت عذوبت  و  سلامت بود،  با  رندي  و لطايف الحيل جان به سلامت به در  برد . »

 

          توجه به اين نكته كه شاه عباس اول در سفيدشهر و   درهمان كاروانسرايي كه خود ساخته بوده توقف مي‏كند،نشان دهنده اهميت سفيدشهردرآن زمان بوده است.   نكته ديگري كه براهميت اين مسئله مي‏افزايداين
است كه شاه عباس نه تنها در سفيد شهرتوقف مي‏كند  بلكه  به  يك  حركت  سياسي نيز دست ميزند و ميرسيداحمدكاشي خليفه فرقه  نقطوي  را كه سردسته يك گروه انحرافي بوده است،  گردنمي‏زند.اينكه  شاه، اين  مكان  رابراي  براندازي  مخالفان  و قطع ريشه فتنه انتخاب مي‏كند ، داراي اهميت است .